Tja, goede voornemens om veel op het blog te tikken zijn er zat. Alleen de uitvoer wil niet altijd lukken.. Je kent het wel, altijd een excuus om iets anders te doen wat dan belangrijker lijkt.

Een updat in mijn leven:

Ik woon nog steeds in Lemelerveld (Neej pierre, ik wil nog lang niet opgehaald en terug verhuisd worden!) Het wonen bevalt me hier uitstekend! Nutuurlijk kan ik wijchen en omgeving niet geheel achter me laten en blijf ik lid van de KPJ, Koor en natuurlijk de Zwemclub.

Inmiddels heb ik echter wel (weer) een andere baan. Ik werk bij stichting Dreei in Assen. (www.dreei.nl voor de mensen die het interessant vinden) voor 32 uur in de week. Weer heel iets anders, maar wel super leuk.

De hamvraag blijft voor nu alleen even of er nog iemand hier op het blog komt kijken??

Dus reageer, dan heb ik weer de puf om het blog bij te werken ;o)

Was ik vorige week nog vol over het feit dat we in Beuiningen samen gingen wonen, is het nu alweer veranderd.. Ja je leest het goed, Beuningen gaat niet door. We gaan nog wel samenwonen, maar dan in Lemelerveld!

Vanwaar die ommezwaai? Nou om de simpele reden dat mijn werk veranderd is. Mijn rayon liep in eerste instantie tot aan Maastricht, inmiddels is dit verplaatst naar boven en is mijn werkgebied tussen Lemelerveld en Beuningen komen te liggen.

Dus hebben we alles omgedraaid en trek ik bij Martin in. Ook hier heb ik heel veel zin in, omdat dit in eerste instantie onze keus was. Maar omdat ik niet weg leek te kunnen met het werk was Beuningen dus de andere optie. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht.

Voor de mensen in mijn omgeving; ik blijf voorlopig nog gewoon zingen en bij de zwemclub. Ook moet ik binnenkort één avond in de week zwangerschap op gaan vangen bij Janssen (in de kroeg) dus ik ben nog vaak genoeg in de omgeving te vinden. En anders is Lemelerveld natuurlijk ook niet het einde van de wereld ;o)

We hebben een logeerbed, dus degene die hier een avondeje door willen komen zakken zijn van harte welkom!

Ik ga samenwonen. Nou ja, das eigenlijk geen goede uitdrukking. Wij gaan samenwonen. Per 1 februari is het niet meer mijn huisje, maar ons huisje. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Praktisch gezien heeft het wat haken en ogen. Degene die mij persoonlijk kennen weten van mijn voorliefde voor veel spulletjes, wat op zich geen probleem is, maar twee complete inboedels in 1 niet al te groot appartement wordt toch lastig.

Dus hebben we gekeken wat we houden, wat er weg gaat en wat er opgeslagen wordt bij zijn ouders of bij ons mam. Mijn meubels gaan eruit, die van Martin zijn veel mooier, een kast van mij blijft etc. Zo rommelen we samen aan. Nu is het zaak alles uit te zoeken hier in huis. Wat kan bij mama op zolder zolan, wat wil ik perse hier houden en voor Martin geld dat natuurlijk net zo.

Het maakt me helemaal niet uit om eerlijk te zijn. Vind het heerlijk om te gaan samenwonen, van mij mag het morgen al 1 februari zijn! Gelukkig hebben we allebei leuke en lieve vriendjes die al hebben aangeboden om te komen helpen en vele handen maken licht werk!

Ik ben gelukkig!

Ja, ja.. het is niet te geloven maar het is 2007 en ik verschijn ook weer eens met mijn gekrabbel op het blog. Heeft iedereen alle 10 vingers nog? Vast wel.. Via deze weg wil ik jullie allemaal in ieder geval een zeer spetterend en leuk 2007 toewensen.

Natuurlijk hebben wij ook een spetterende jaarwisseling gehad. Zelfs de brandweer en politie kwamen ons een gezellig uiteinde wensen. Of misschien dat dat toch lag aan het kleine vreugdevuurtje dat alleen maar last had van een beetje wind?

Gelukkig bleken de laarzen van Jorieke vuurproof en konden rob en frank nog aardig overweg met een gierton vol water. Alhoewel Jorieke van de regen in de drup kwam? Nou ja, liefde laat alles goed ruiken? Pierre en Martin konden behoorlijk overweg met de riek dus uiteindelijk was het ipv een rokende en smeulende hooiberg een blubber-stro- water papje. De moeite waard zo’n avondje.. volgend jaar hier??

(Je moet erbij zijn geweest om het te snappen, maar meer beeldmateriaal volgt!)

Het normale leven begint voor mij eindelijk een beetje vorm te nemen. Dat klinkt een beetje vreemd, maar met mijn nieuwe baan ben ik ook regelmatig(er) gaan werken. Nu is dat op zich niets vreemd voor de meeste mensen in Nederland, voor mij echter wel. Want in de zorg werkte je niet regelmatig, maar meer zoals het uitkwam. Op zich is daar ook niets mis mee, maar het is anders en voor mij was het slecht.

Ik vind het heerlijk om ‘s avonds thuis te zijn, al valt het niet mee om dingen dan in te plannen. Heb het gevoel teveel te moeten doen in te weinig tijd. Maar dat begint nu langzaamaan vorm aan te nemen. Ik heb mijn ritme gevonden, al gaat het de ene week beter als de andere. Maar voor degene die zich afvragen of ik al spijt heb dat ik uit de zorg ben gestapt: Nope! Nog steeds niet. Ik vermaak me uitstekend op de weg en met mijn collega’s. Het is anders werken in praktisch elk opzicht, maar dat maakt het ook zo interessant.

Nu zijn het weer even hectische weken. Vorige week de verjaardag van mijn moeder, de super-surprise party van jessica is nu de goedheiligman weer ten tonele verschenen. Dat houd weer in op kadootjes jacht en mijn hoofd breken over een leuk en origieel gedicht. Nog maar een weekje en dan vertrekt hij weer richting Spanje. Dan kna ik eindelijk de kerstboom gaan zetten! Natuurlijk is de discussie nog even waar ik die dan ga zetten. In mijn eigen huis of dat van Martin. Want mijn twee weken vakantie met kerst en oud & nieuw zit ik naar alle waarschijnlijkheid daar. Maar wat dan in de dagen dat ik in mijn eiggen huissie zit?

Volgens mij heb ik nog een mini-kerstboom, dat zou een oplossing kunnen zijn. Dan hebben we overal een beetje kerst. En dan de boom. Ik ben al jaren in het bezit van een kunst kerstboom. Het is geen echt mooie, maar hij verliest geen naalden en ik kan er al mijn kerstallen in kwijt. En nu is de vraag wordt het dit jaar een echte boom of een neppe? Ik vind voor allebei wat te zeggen, maar mijn grootste argument voor een nepboom is toch wel dat je er geen zooi van krijgt en aangezien ik de kerstboom zo lang mogelijk wil hebben staan (van 6 dec tot 6 januari als het even kan) moet ik daar nog maar eens even mijn hoofd over gaan breken, maar we komen er wel uit.. Als het maar gezellig is!

Welkom op mijn vernieuwde tikkerdertik web-log. Hierop staat een beetje van alles over mijn leven en wat ik meemaak. Soms is dit heel wat, maar meestal gewone hersenspinsels. Ik probeer om mijn log up to date te houden, al lukt dat niet altijd.

Het is bijna niet te geloven, maar ik leef nog..  Het is bijna onwaarschijnlijk na de enorm lange web-log stilte vanuit mijn kant. Waardeloos ik geeft het toe, de afgelopen anderhalve maand is een gekkenhuis geweest, op een positieve manier! Waar zal ik eens beginnen met jullie bij te praten?

Nou laten we dan maar beginnen met het meest drastische van de afgelopen tijd, ik ben officieel begonnen met mijn nieuwe baan en ik geniet met volle teugen. Helaas heeft dat al heel wat van mijn tijd (en soms energie) opgeslokt waardoor het moeilijk is om alles bij te houden. Ik heb er echter nog geen minuut spijt van gehad dat ik de keuze heb gemaakt om over te stappen. Ik vermaak me uitstekend, het werk is afwisselend en gezellig.. Heerlijk. Voor nu zal ik het daar een beetje bij laten, aangezien ik nog meer wil vertellen en het niet een verhaal moet worden waar geen mens door heen kan komen ;o)

Verder heb ik de afgelopen tijd nog meer leuke dingen gedaan, ik ben op kamp geweest met de zwemclub, heb afgedanst met Theo voor Goud-Latin, ben op vakantie geweest met het Buitenhof als vrijwilliger, ik ben een weekje weggeweest naar zee met Martin en ik ben een weekend met Poging Tot… naar Preston Palace geweest. Stuk voor stuk allemaal superleuke dingen om te doen! Om jullie een beeld te geven volgen er hier wat foto’s ..  Enjoy!

Natuurlijk zijn dit bij lange na niet alle foto’s, ik heb er nog veel meer (op aanvraag te verkrijgen) Zelfs een heleboel met mij erop. (Voor de mensen die mij goed kennen die weten hoe uitzonderlijk dit dus is…) Ik voel me echt super.

Hoewel ik het eerder heb beloofd ga ik nu weer een beetje ritme in mijn leven krijgen en dus moet het ook weer goed te doen om hier mijn bloggie bij te houden!

Tot Snel!

Ja het is triest.. eigenlijk gewoon dieptriest dat het me zolang heeft gekost voordat er weer eens een stukje hier van mij op mijn eigen bloggie komt.  De reden? Nou ja, eigenlijk een aantal, maaar de hoofdreden is eigenlijk toch wel een beetje dat ik sinds kort een nieuwe ‘lover’ heb. (Om met de woorden van Jess te spreken..) Helaas woont hij echter niet bij me op de hoek en moet ik er een uurtje voor rijden. Voor mij niet zo erg, maar aangezien ik daar wel leukere dingen kan bedenken dan achter de computer zitten..

Daarnaast natuurlijk mijnn nieuwe baan, waar toch stiekum alweer de nodige uurtjes in gaan zitten. Niet dat ik dat erg vind, vind het eigenlijk gewoon heerlijk. Ook het zwem, zing en dansseizoen is weer begonnen. Al met al weer genoeg bezigheden om mij van de straat en de computter weg te houden.

Hoe zit het met jullie? Zijn jullie alweer helemaal in het ritme na de vakantie of ben je er nooit uitgeweest?

Dat het leven betrekkelijk is dat was bekend, maar dat het dicht bij ook zo was, daar had ik geen rekening meer mee gehouden. Van de week is een vrijwilliger van de zwemclub aan en hartstilstand overleden. Zonder enig voorteken van ziek zijn of wat dan ook. Van het ene moment op het andere is iemand er niet meer. Een markant lid van de vereniging.

Ik kan het nog moeilijk bevatten, het lijkt zo onwerkelijk. Hoe kan een gezonde man van 39 uit zijn auto stappen en ter plekke overlijden? Het roept bij mij een hoop op; vragen, emoties, oude wonden uit het verleden. Maar ook een intens gevoel van machteloosheid, voor de vrouw en kinderen die hij achterliet, voor de dromen die hij niet meer kan waarmaken. Hen is de kans ontnomen om afscheid te nemen, het leven samen is voor hen voorbij. Dat verdiend niemand, een leven is om vol te maken.

Uiteindelijk schieten woorden gewoon te kort.

Ja, ja, het is eindelijk gelukt om een nieuwe kopfoto te krijgen voor het weblog. Nu heb ik dat niet zelf gedaan, dat kan ik niet, maar jufjojo van kopfoto.web-log.nl heeft deze voor mij gemaakt. Ik vind hem helemaal toppie!

Bedankt!